Sinds de aajdheid zien de mins gewend um natuurleke wermtebronne en natuurleke ventilatie te gebruke um materiale te druge, gans beperk door natuurleke umstandeghede en resulteerde in ‘n liege productiviteit. Mit de ontwikkeling vaan de productie woorte dees methodes geleidelek vervange door kunstmatig gecontroleerde wermtebronne en mechanische ventilatieontvochtiging.
Moderne drogers gebruukde in ‘t begin met oonderbroke, vaste-drogers. Halverwege de 19e iew markeerde ‘t gebruuk vaan tunneldrogers de versjuiving vaan intermitterende nao continue werking. Roterende trommeldrogers höbbe deilkesmateriale effectief geagiteerd, wat de droogcapaciteit en -intensiteit verbeterde. Sommige industrieje oontwikkelde doorloupende drogers op maat vaan hun specifieke behoeftes, zoewie drumdrogers in de textiel- en papierindustrie.
In ‘t begin vaan de 20e iew woorte spuitdrogers gebruuk in de zuivelproduksie, wat ‘n kragteg instrumint waor veur ‘t droge vaan vloeibare materiale op groetsjaoleg. Vanaaf de jaore 1940, mit de ontwikkeling vaan de vloeibaarheidstechnologie, oontstoonte hoeg-intensiteit, hoeg-productiviteit vloeibaar bed en lochstroumdrogers. Vries-sublimatie, straoling en diëlektrische drogers gaove nuie middele um aon specifieke vereiste te voldoon. Wie-infraroed- en microgolfdrogers begoste in de jaore 1960 te weure oontwikkeld.
